16. jul, 2012

Gaat nergens over maar wel hard door de bocht...

Kreeg van de week een zeer bruikbare tip. Had deze al vaker gehoord; of het wat korter kan.
Ben nogal geneigd uit te wijden, vooral over zaken waar mijn hart van over loopt en dus dan ook hersens en mond. Soms is dat ok; met 5 vriendinnen, fles vergezellende wijn en een lange avond samen zonder kleine opeisers erbij. Soms is het minder handig; bij het schrijven van rapport of analyse of bij twitter, facebook, linked-in gebeuren.

 Vraag rijst overigens: wáárom wil ik dat toch allemaal? Heb al vrees bij het zien van leeg blokje met MAX 140 tekens. Word al een beetje zweterig bij 3 vastgestelde regels "en meer niet" om in te vullen hoe, wat of waarom. Besides: wat is nou zo interessant aan mij? Wat heb ik nou te melden waardoor half twitterend NL gaat van: LOL. Ik vind géén lol. Ik heb een commodore 64 en nog geen I-Pod (OMG!!), I-Pad, U-Phone of hoe die shit allemaal heet. Maar voel grote, sterke onrust: moet meedoen, meedoen. De samenleving raast voorbij en voor types zoals ik is dat uitermate verontrustend. Helpt geen yoga tegen en ben kennelijk niet 'kalm' genoeg om net te doen of ik het allemaal niet zie: blijf gewoon gráág op de hoogte en veel te nieuwsgierig en prikkelafhankelijk. Overpeins: kan cursus "social-media" doen. Moet profileren, mensen laten nadenken, tot bezinning brengen, wil resultaat: LOL!! Minstens. Kan ook kiezen voor: loslaten, let-it-be. Maar ben hierin zelf mijn grootste vijand.

Anderzijds: zitten we met kindertjes in aftands park; gezellig met I-poddende familie die elke klepscheet naar elkaar schijnt te twitteren en plotseling de hele dag belangrijk is ivm druk sms/tweet/e-mailcheck verkeer. Kom op, zeg!  Fijn dat we elkaar gesproken hebben, msn je de feedback op dagje hobbelpaarden nog wel even...

Ben er nog niet uit. Ondertussen oefenen in kort-korter-kortst. Breek gedachten af nog voordat er een linkje met mijn hart is, houd angstvallig mijn mond voordat ik weer iets uitgebreids ratel. Zie ondertussen tweetende toestanden voorbijkomen en realiseer mij dat ik gewoon jaloers ben...

Ik wil een roze I-Pod met knalgroene U-phone (dat bestaat vast) waarmee ik de blits maak en al mijn gedachten, overpeinzingen en zeer interessante beschouwingen de wereld in kan smijten. Net doen alsof het allemaal heel boeiend is en wat ik zeg is gewoon hartstikke waar en ik weet zeker dat iedereen het horen wil.

Kort door de bocht?
..en anders schrijf ik gewoon een lekker boek, heel ouderwets, met veel papier en een harde kaft...
Ga nu kind smssen dat het eten klaar staat.


Posted 16th May 2011 by K. Rehorst